Vrijwilligers vertellen

Vrijwilligerswerk is verrijkend!
Vrijwilligerswerk is verrijkend!
Woensdagmiddag is vaste vrijwilligersmiddag voor Truus en Frits, maar ook op andere momenten zijn ze bij St. Anna te vinden. Frits onderhoudt de tuinen van de woningen aan het Heerepad en verricht hand- en spandiensten. Ook repareert hij kleine dingen. Truus gaat vaak wandelen met haar zus Annie en een paar andere bewoners.
Lees meer

Truus en Frits halen veel voldoening uit het vrijwilligerswerk dat ze bij St. Anna doen. Truus omschrijft het als een verrijking van haar leven. "Je krijgt er heel veel voor terug", zegt ze. Ook Frits vindt zijn werk zeer bevredigend. "De tuinen zijn toch een beetje een visitekaartje van St. Anna", zegt hij. En hij werkt graag met zijn handen. Toen zus Annie 25 jaar bij St. Anna woonde, hebben ze met alle broers en zussen een tuinbankje cadeau gedaan. Een klein informatiebordje herinnert daaraan.

Sinds kort is er een klankbordgroep voor de vrijwilligers. Ook Truus en Frits nemen aan de bijeenkomsten deel. Ze maken zich wel een beetje zorgen over het gebrek aan enthousiasme bij jongeren voor vrijwilligerswerk. Truus en Frits vinden het namelijk belangrijk dat zich meer mensen bij St. Anna aanmelden als vrijwilliger. "Dat kunnen er nooit genoeg zijn", zegt Frits. Over de toekomst zijn ze allebei duidelijk: "Als onze gezondheid het toelaat, dan blijven we dit vrijwilligerswerk doen. Dat is ook belangrijk voor Annie. Dat andere bewoners meegaan als we gaan wandelen, is alleen maar prima. We horen er gewoon bij!"

Praktisch én creatief
Praktisch én creatief
Nadat hij was gestopt met zijn baan in de automatisering, stapte Huub binnen bij St. Anna. Hij zocht een vrijwilligersplek en dat bleek een gouden greep. Sindsdien werkt hij twee ochtenden per week samen met cliënten aan allerlei klussen die uitgevoerd moeten worden. Hij zou niet anders meer willen. Jacqueline kwam via een vriendin die bij St. Anna werkt bij de Piahoeve terecht. Zij had lange tijd een bloemenzaak en vond het leuk om op de woensdagochtend iets creatiefs te gaan doen met cliënten.
Lees meer

Huub is manusje-van-alles. Hij kijkt wat gedaan moet worden en wie hem daarbij kan helpen. Verlichting aanleggen, schilderen, grasmaaien, dieren verzorgen; het gebeurt allemaal in goede samenwerking. Het is afwisselend werk en de cliënten die op de Piahoeve komen kent hij ondertussen allemaal.

Ook Jacqueline vindt het werken met al die verschillende cliënten erg leuk. Meestal in de creatieve ruimte van de boerderij. Samen met de cliënten maakt ze bloemstukken, decoratieve spulletjes en kleine kunstwerken van hout, bloemen en vilt. Deze spulletjes worden vervolgens verkocht bij de Piahoeve, op de Kerstmarkt of bij Uniek in Maasbracht.

"Je doet iets voor St. Anna en krijgt er van cliënten en medewerkers heel veel warmte en waardering voor terug", zegt Huub. "Je voelt echt dat je erbij hoort. Bovendien zit je in een prachtige omgeving." Jacqueline is het volmondig met hem eens. "Vrijwilligers zijn eigenlijk onmisbaar hier", vertelt ze. "We doen werk dat anders blijft liggen. Anders gezegd: we doen ertoe en dat is een prettig gevoel!"

Het klikt gewoon met Marco!
Het klikt gewoon met Marco!
Amiee van der Oord was als medewerker van St. Anna negen jaar lang persoonlijk begeleider van bewoner Marco de Jong. Toen ze St. Anna verliet, besloot ze om op een andere manier iets voor Marco te betekenen en zich als vrijwilliger aan te melden. Eén keer per maand haalt ze hem op. Dan gaan ze iets leuks doen. Dat kan de bioscoop zijn, een rondje wandelen over de kermis of het Wildpark in Gangelt.
Lees meer

Hij komt ook bij haar thuis. Haar man en Marco hebben een leuke klik met elkaar. Ze wonen in een boerderijtje met wat grond net over de grens in Duitsland. De dieren vindt hij prachtig. "De eerste keer dat hij bij ons bezoek kwam zat hij binnen vijf minuten met de pony te knuffelen", vertelt Amiee.

De extra aandacht die hij krijgt, doet Marco goed. Over gevoelens praat hij niet, maar Amiee kent hem al zo lang dat ze aan zijn houding en oogopslag ziet wat hem bezig houdt en hoe hij zich voelt. Hij wil altijd de kippen voeren en hij heeft een zwak voor één van de poezen. Die ziet hij als vriendin, ze komt ook altijd naar hem toe.

"Het is geweldig dat hij geniet", zegt Amiee. "En ik haal er zelf ook veel voldoening uit. Als hij op bezoek komt, hebben we allemaal een gezellige dag. Misschien blijft hij in de toekomst ook een keertje logeren, maar dat doen we als hij er aan toe is. Hij heeft gewoon een speciale plek bij ons."

Samen naar het stadion
Samen naar het stadion
Ongeveer twee jaar geleden gingen ze voor het eerst samen naar Ajax-Roda JC en sindsdien is het bezoeken van voetbalwedstrijden een soort traditie geworden. Voor Bart Jacobs eigenlijk niet meer dan vanzelfsprekend. "Harke en ik hebben allebei een passie voor voetbal", legt hij uit. "Ik heb als bewegingsagoog bij St. Anna veel met Harke gewerkt en hij vroeg me of we een keer samen naar een wedstrijd konden gaan. Van het één kwam het ander. Ondertussen heb ik me officieel ingeschreven als zijn vrijwilliger."
Lees meer

"Harke kiest een aantal wedstrijden uit en ik kijk of het in het schema past. Ik heb namelijk een gezin met kinderen. Als we naar een wedstrijd gaan, komt Harke meestal op vrijdagavond naar me toe. Dan eten we frietjes, pakken we samen een biertje en gaan we richting het stadion. Daar sluiten mijn vrienden aan, die het ook goed met Harke kunnen vinden. In het begin is hij altijd wat zenuwachtig, maar dat gaat snel over. Hij vindt de hele entourage rondom het voetballen leuk. De warming-up, de belevenis van de wedstrijd, de gezellige sfeer na afloop. Daarna lopen we samen naar mijn huis en wordt hij met een taxi teruggebracht."

"Als Harke zo'n uitje 'via de officiële weg' zou doen, dan moet hij begeleidingsuren betalen en dat is erg duur. Nu betaalt hij alleen het geld voor de kaartjes. Als we wat verder weg gaan, kan ik gewoon gratis als begeleider mee. Daar heeft hij een speciaal pasje voor. Op die manier is het voor ons allebei een prettig en betaalbaar uitstapje."

Niet alles in het leven is vanzelfsprekend...
Niet alles in het leven is vanzelfsprekend...
Ze vindt het heel erg leuk en belangrijk om te doen en ziet het ook als meerwaarde voor haar gezin: als vrijwilliger een bewoner met een verstandelijke beperking én gedragsproblemen een prettige dag bezorgen. Toen Miranda Wouters-Gommans na de geboorte van haar derde kind samen met haar man de familiezeilmakerij overnam en bij St. Anna stopte, wilde ze per se de feeling met haar oude werkveld behouden.
Lees meer

Eigenlijk is het best bijzonder wat ze doet. Het aantal vrijwilligers voor deze doelgroep is helaas dun gezaaid. Voordeel was dat ze al dertien jaar als groepsbegeleider, teamhoofd en coach bij St. Anna werkte en Suvhia goed kende. "Suvhia komt ongeveer zes keer per jaar met de deeltaxi naar me toe", vertelt Miranda. "Soms blijft ze ook slapen." Suvhia kan voor zichzelf zorgen en praten, maar functioneert op het niveau van haar jonge kinderen. "Ik heb dat mijn kinderen ook uitgelegd", zegt Miranda. "Suvhia zit in een lichaam zoals dat van mama, maar van binnen is ze net als jullie. Natuurlijk moeten de kinderen wel eens wennen aan de manier waarop Suvhia zich gedraagt, maar ze mogen best ervaren dat niet alles in het leven vanzelfsprekend is."

"Als ze bij ons thuis is, ben ik meestal één op één met haar bezig", legt Miranda uit. "Mijn man trekt dan op met de kinderen. We ondernemen allerlei activiteiten, zoals zwemmen, een pretpark bezoeken of naar de film gaan. Ik neem Suvhia ook gewoon mee naar vrienden. Het moeilijke gedrag dat ze soms in de woongroep vertoont, doet zich hier niet voor. Ze is gewoon altijd vrolijk als ze naar ons toe komt."

Deel deze pagina op